خوب همش از خودم گفتم ، از كارها ، اتفاقات و مشكلات ، البته زندگی من سراسر طوفانی است وقتی اون بود این دریا آرام بود . همش از بی معرفتی هاش گفتم حالا بگذارید از خوبی هاش بگم .

می دانید تعداد بی معرفتی هاش را می توانم بشمارم اما خوبی هاش نه ! قابل شمارش نیست

برای همین هیچ وقت چیزی نمیگم .

اما نه بگذار بگم . تصور من از زندگی مانند دریاست . این دریا روزی طوفانی ، روزی آرام ، روزی ابری و روزی گرد آبهای بدی دارد و این شما هستی كه باید یاد بگیری چگونه در این دریا با قایق خودت پارو بزنی .

دختری از جنس بلور بود . لطیف و شكستنی . اگر می خواستید باهاش حرف بزنی باید خیلی مراقب بودی تا نشكنه ، اما گاهی می شكست . از من می شكست . خوب منم عیب دارم گل بی عیب خداست . همه انسانها عیب هایی دارند .

خیلی مهربان بود . با عطوفت و دلی پر از نور بود . گاهی خودش را در برابر مشكلات می باخت اما با اراده بود . من همیشه به اراده اون افتخار میكردم . خیلی خوبی ها در حق من كرد . خیلی كارها انجام داد .

یادمه یك روز می رفتم ببینمش . همان روز قبل از دیدنش من با ماشین تصادف كردم در ماشینم خراب شد . خلاصه اون روز من كلی ناراحت بودم . اما اون خیلی به من آرامش میداد . حتی اون روز من پول كم همراهم بود به من كمك كرد تا ماشین را درست كنم .

می دانید صبور بود و این صبرش همیشه من را شیفته خودش میكرد . گاهی در فضولی ها كم طاقتی میكرد اما اون از حس فضولیش بود اما تو كارها خیلی صبور بود . وقتی كاری را برایم انجام میداد دوست داشت اوج حس عشق و علاقه اش در چشمانش ببینم و حقیقت هم همین بود .

یادمه یك روز به من ماموریت داده بودند كه بروم شمال و احتمالا باید ۲سال اونجا می ماندم ، آنروزی كه فهمیده بود عین ابر بهاری اشك میریخت . هیچ وقت اشكهایش را یادم نمیرود . همیشه به خودش هم گفته بودم وقتی گریه میكرد قلب من درد میگرفت .

گاهی سر به سرش می گذاشتم شوخی میكردم می خندوندمش . اونم نامردی نمیكرد همش دماغ منرا میكشید . از بس این دماغ منرا كشیده بود دیگه قرمز میشد . خیلی دوست داشت با من یك كار مشترك انجام میداد اما من به خاطر كمبود وقت نمیرسیدم . همیشه فكر میكرد من تنهایی فكر میكنم اما باور كنید اینگونه نبود من خیلی كم میدیدمش و دوست داشتم وقتی میبینمش همش نگاهش كنم . همیشه میگفتم برای حرف وقت زیاده اما نبود . ای كاش الان بود و حرفهایم را میشنید . ای كاش بود و می ماند تا باهم چه كارهایی میكردیم .

چه روزهای قشنگی بود . طولانی ترین مسافت را اگر پیاده میرفتیم زمان را متوجه نمیشدیم . ای كاش بر میگشت و همان خیابان را با هم قدم میزدیم .

چیزی ندارم جزء اینكه یك جمله برایت بگویم :

مریم اگر روزی فهمیدی كه ۱۰۰ نفر دلشون برات تنگ شده بدون اولیش منم ، اگر باز هم روزی فهمیدی ۱۰ نفر دلشون برات تنگ شده بدون باز هم اولیش منم و اگر روزی فهمیدی هیچ كسی دلش برات تنگ نشده بدون من مرده ام

خیلی دلم برایت تنگ شده ، میدونی؟ خیلی ....

======================================

پ ن : نوشته شده به یاد دوست خوبم میلاد ، همانطور كه خودش خواست آپدیت كردم .

نوشته شده در یکشنبه 13 اسفند 1385 و 08:03 ق.ظ توسط کوشکولو

ویرایش شده در یکشنبه 13 اسفند 1385 و 08:03 ق.ظ